Wan Toe Frie

Politiek is me zeker niet met de paplepel meegegeven. Maar eigenlijk heeft het me wel altijd geïnteresseerd, in die zin dat ik altijd al geboeid ben geweest door mens en maatschappij, de manier waarop mensen samenleven. En hoewel ik geen tafelspringer ben, zal ik wel op de barricaden klimmen als ik onrechtvaardigheid voel.

Ik ben er relatief laat aan begonnen. Toen mijn praktijk goed begon te draaien, de kinderen stilaan groter werden, kwam er ruimte voor iets meer.  Het gevoel dat ik méér kon en moest doen, werd steeds sterker. Misschien ook doordat je door de jaren heen een meer heldere kijk krijgt op de dingen, dat je de onvolkomenheden scherper ziet, dat je merkt hoe gebrekkig onze samenleving op vele punten toch nog is.

Het is mijn overtuiging dat iedereen die kan, zich naar eigen vermogen moet inzetten voor de samenleving.  Alleen op die manier verzamelen we genoeg middelen die dan gebruikt kunnen worden voor onze medemensen die daar echt behoefte aan hebben.  Het is niet eerlijk op welke manier talenten, capaciteiten, fitheid, gezondheid verdeeld zijn.  Toch denk ik dat er voor de meeste mensen een plaats is op de arbeidsmarkt.  Het zou kunnen dat sommigen meer begeleiding nodig hebben om hun plekje te vinden, maar eens dat plekje gevonden is, draagt dat volgens mij bij aan het welbevinden van het individu.  Als je meedraait, voel je je gewaardeerd, voel je je thuis tussen de anderen.

Het is een feit dat onze samenleving multicultureel geworden is.  In mijn praktijk had ik dagelijks contact met mensen van allerlei origine.  Dit kan een bron van grote verrijking zijn, maar kan ook botsingen veroorzaken, door culturele verschillen, verschillen in opvatting.  Toch is het van belang dat iedereen zich kan integreren in onze samenleving.  Dat wil niet zeggen assimileren.  Een andere cultuur kan perfect behouden blijven, mits respect voor de aanwezige cultuur en de bestaande wetgeving.  Wat mij nog steeds een groot probleem lijkt, is de gebrekkige doorstroom van jongeren van allochtone origine naar het hoger onderwijs.  Hierdoor is er te weinig vertegenwoordiging in de vrije beroepen, het hogere kader in bedrijven, de regulerende organen.   Af en toe kwamen patiënten van allochtone afkomst mij trots  vertellen dat “al hun kinderen universitaire studies hebben gedaan”, “dat hun dochter leerkracht is geworden in het secundair”, “dat hun zoon pas een eigen IT zaak heeft opgestart”.  Die trots ontroert mij.  We hebben méér van zulke rolmodellen nodig. Niet dat iedereen hogere studies moet aanvatten, verre van.  Maar er is wel meer doorstroom nodig voor een evenwichtige samenleving.

Wat betreft welzijn en gezondheidszorg, vind ik het belangrijk dat de middelen die er zijn correct verdeeld worden.  Ik pleit voor een duidelijke en transparante gezondheidszorg, waarbij misbruiken onmiddellijk detecteerbaar zijn.

Ik vind het ook belangrijk dat mensen met een handicap – voor zover mogelijk – aangepast werk krijgen, zonder angst te moeten hebben hun uitkering te verliezen.

Voor senioren die dat willen moet het mogelijk zijn om aan de slag te blijven; in hun laatste job als dat kan, of als begeleider, adviseur, coach, vrijwilliger.  Alternatieve mogelijkheden voor seniorenopvang en -begeleiding moeten worden uitgedacht, gepromoot en geconcretiseerd: kangoeroewonen, begeleid zelfstandig wonen, mantelzorg.

Aangezien ik als voormalig voorzitter van de Beroepscommissie van de Belgische Vereniging voor Parodontologie regelmatig geconfronteerd werd met problemen in de wereld van de tandzorg en de parodontologie, zijn er ook een aantal concrete punten waar ik aan zou willen werken.  Voor de tandheelkunde heb ik altijd gestreefd en ook meegewerkt aan de opstart van een opleiding voor mondhygiënisten. Een vereenvoudigd terugbetalingssysteem en een meer logische opbouw van de nomenclatuur zijn ook zaken waar ik steeds voor heb gepleit.  De organisatie van de volledige gezondheidszorg moet wat mij betreft toegewezen worden aan de gemeenschappen, zodat elke gemeenschap zelf verantwoordelijk is over het al dan niet contingenteren van (tand)artsen, over de noodzaak van mondhygiënisten (die er ondertussen wel degelijk zijn), een aangepaste nomenclatuur. Ik vind dat het belang van de patiënt centraal moet staan.  In die zin heb ik ook altijd gepleit voor een centraal medisch dossier.

Samengevat wil ik streven naar een eerlijke, rechtvaardige samenleving, waarin iedereen zich goed kan voelen en werkt aan een warmere wereld. Ik zou niet weten of dat links of rechts is, voor mijn part is het de snelste weg vooruit.