Wan Toe Frie

Ik ben Frieda, dochter van Rik en Els.  Ik ben geboren in de discojaren en woon al bijna mijn hele leven in Ellikom (Oudsbergen), een paar jaar in Leuven en Opglabbeek niet te na gesproken. Mijn vader is ook afkomstig van Ellikom, mijn moeder van Kessenich (Kèsing). Mijn ouders spraken Kèsings en Elekoms tegen elkaar, waardoor ik “neet plat kan kalle”, omdat ik de hele tijd twijfel tussen het Kèsings en het Elekoms.  Moeëre of puutjes? Nèè of nei?

Ondertussen heb ik zelf drie meerderjarige kinderen. Vroeger speelden ze in dezelfde tuin en hetzelfde bos waar ik vroeger zelf speelde en kampen heb gebouwd. Samen met mijn zus en neef heb ik uren doorgebracht met detective spelen (wij waren Merlina) tussen het bouwmateriaal van het bedrijf van mijn nonkel, dat bij wijze van spreken in onze achtertuin lag.  Menig werkman heeft ons toen aangetroffen in een rioleringsbuis of een Gijbels-camionette, terwijl we in geheimschrift boodschappen stuurden naar elkaar.

Als ik tenminste niet met mijn neus in de boeken zat.  Ik kan mij nog zo voorstellen dat ik niet bewoog tot het boek uit was, of tot mijn billen zo erg sliepen dat het pijn begon te doen.

In het secundair was ik bevlogen, geïnteresseerd in zowat alles.  Vooral Latijn en Grieks vond ik prachtige vakken.  Ik had niet het gevoel dat dat echt lessen waren – dat was pure hobby.  Ook kon ik mijn liefde voor de Nederlandse taal nuttig aanwenden.  Ik vond het niet erg om straf te schrijven, zeker niet als het een uiteenzetting moest zijn over een bepaald onderwerp.  Ik was daar dan de hele avond met veel plezier aan bezig, om trots een tekst af te leveren met een serieuze hoek af.  Samen met een klasgenoot heb ik ook meegedaan aan een schrijfwedstrijd voor het Vlaams parlement.  We moesten een soort pamflet schrijven. We kozen toen voor het thema commerciële televisie, aangezien VTM toen in zijn kinderschoenen stond.  Het werd een tekst waarin alle Griekse goden werden aanroepen om ons te behoeden voor de teloorgang van waarden en normen :-). Onze tekst haalde de finale en we mochten met de hele klas naar het Vlaams Parlement.

Maar omdat ik in zowat alles geïnteresseerd was (ik las niet alleen veel, ik tekende, schilderde, breide en haakte me ook te pletter), had ik het heel moeilijk om een studierichting te kiezen na het secundair.  Architect? Arts? Kunstschool? Uiteindelijk werd het tandarts. Dan kon ik – volgens mijn vader – later alsnog artiest worden.  Ja noppes – ik ben er ondertussen achter dat inspiratie niet tussen de soep en de patatten komt.

Uiteindelijk werd ik tandarts (parodontoloog). Ik heb 22 jaar lang een eigen praktijk gehad in Opglabbeek, samen met mijn zus, Miet.  Miet is kinesitherapeut. Soms worden we verwisseld met elkaar.  Maar voor eens en voor altijd: zij is de lange donkere, ik de korte blonde. Ik zou niet bij haar gaan om een tand te laten trekken.  Ik zou ook niet bij mij gaan voor een deugddoende massage.

Met de praktijk ben ik moeten stoppen eind 2025, omdat er verdorie te weinig uren zijn in een dag. Ik kreeg het rond 2014 namelijk in mijn hoofd om me ook politiek te engageren. Dat dat engagement uiteindelijk niet meer combineerbaar was met de zorg voor mijn patiënten, was een pijnlijke vaststelling en een moeilijke knoop die moest worden doorgehakt.

Tegelijk doet het me beseffen dat ik een grote verantwoordelijkheid heb. Niet alleen voor mijn patiënten, maar voor iedereen.

En nog steeds ben ik geïnteresseerd in van alles en nog wat, zodat ik waarschijnlijk altijd zal blijven worstelen met die belachelijk korte dagen en veel te korte weken.

Zo was ik, en zo ben ik nog.  Ach ja, wat doe je eraan?